czytanka

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

czytanka (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ʧ̑ɨˈtãnka], AS[čytãnka], zjawiska fonetyczne: nazal.-nk- 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) tekst do nauki czytania, umieszczony w podręczniku do nauki danego języka
(1.2) podręcznik zawierający czytanki (1.1)
(1.3) st.pol. książka do czytania[1]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) W tej książce do angielskiego naprawdę ciekawe czytanki.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. czytelnik m, czytelniczka f, czytelnictwo n, czytelnia f, czytelność f, czytadło n, czytnik m, czytanie n, czytywanie n, przeczytanie n
zdrobn. czytaneczka f
czas. czytać ndk., przeczytać dk., odczytać dk.
przym. czytelniczy, czytelniany, czytelny, poczytny
przysł. czytelnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. czytać
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Jan Rozwadowski, O zjawiskach i rozwoju języka, „Język Polski” nr 5, listopad-grudzień 1921, s. 1-11.