czytać

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

czytać (język polski)[edytuj]

kobieta czyta (1.1) książkę
muzyk czyta (1.2) nuty
kobieta czyta (1.2) mapę
mężczyzna czyta (1.4)
wymowa:
IPA[ˈʧ̑ɨtaʨ̑], ASytać] wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany (dk. przeczytać)

(1.1) przebiegać wzrokiem lub dotykiem tekst w postaci liter lub ideogramów oraz znaków pisarskich i rozumieć treść przezeń przekazywaną
(1.2) mieć umiejętność rozumienia treści zawartych w rysunkach technicznych, schematach, mapach, nutach
(1.3) czynność urządzenia technicznego polegająca na odkodowywaniu informacji
(1.4) wypowiadać na głos zapisane słowa
odmiana:
(1.1-4) koniugacja I
przykłady:
(1.1) Codziennie rano czytam gazetę.
(1.2) Nie zabłądzimy, Damian umie czytać mapy i ma kompas.
(1.3) Przeczytać taką dyskietkę może tylko bardzo archaiczny komputer.
(1.4) W dzieciństwie babcia czytała mi bajki na dobranoc.
składnia:
kolokacje:
(1.1) czytać książkę • czytać gazetę • czytać wiersz • czytać na głos
(1.2) czytać mapę • czytać nuty
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. czytelnictwo n, czytelnia f, czytelnik m, czytelniczka f, czytacz mos, czytanka f, czytadło n, czytelność f, czytnik m, czytanina f, czytanie n, odczyt m, odczytanie n, odczytywanie n, rozczytanie n, wyczytanie n, wczytywanie n, zaczytanie n, zaczytywanie n, czytywanie n, przeczytanie n
czas. czytywać ndk., przeczytać dk., odczytać dk., odczytywać ndk., rozczytywać ndk., rozczytać dk., wyczytywać ndk., wyczytać dk., zaczytywać ndk., zaczytać dk.
przym. czytelny, czytelniczy, czytankowy, czytnikowy, oczytany
przysł. czytelnie
związki frazeologiczne:
czytać w myślachczytać z ruchu wargczytać między wierszamiczytać od deski do deskiczytać jednym tchem
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: