ładny

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

ładny (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈwadnɨ], AS[u̯adny]
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) odznaczający się urodą
(1.2) pot. okazały, znaczny, pokaźny
(1.3) iron. niedobry, zły, okropny, brzydki
(1.4) o pogodzie bezdeszczowa, przyjemna
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Te nowe niebieskie tramwaje w naszym mieście bardzo ładne!
(1.2) Helenka zgarnęła za to zlecenie ładną sumkę!
(1.3) Jak mogłeś zdradzić mój sekret?! Ładny z ciebie przyjaciel!
(1.4) W telewizji mówili, że dziś będziemy mieli bardzo ładną noc.
składnia:
kolokacje:
(1.1) ładna dziewczyna/kobieta; ładny chłopiec; ładna sukienka/bluzka/…; ładne oczy
(1.4) ładna pogoda, ładny dzień/poranek/wieczór, ładna noc
synonimy:
(1.1) piękny, okazały, śliczny, urodziwy; o osobie przystojny
(1.4) pogodny
antonimy:
(1.1) brzydki, okropny, wstrętny, odrażający, ohydny, paskudny, szkaradny, odpychający
(1.4) brzydki
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ład m
przysł. ładnie, ładniutko
przym. zdrobn. ładniutki, ładniuchny
związki frazeologiczne:
etymologia:
od prasł. *ladьnъporządny, uporządkowany, od rzeczownika *ladъ → ład[1]
por. czes. ladný, głuż. ładny, ros. ладный i słc. ladný
w polszczyźnie notowany od XVI wieku[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Hasło ładny w: Krystyna Długosz-Kurczabowa, Wielki słownik etymologiczno-historyczny języka polskiego, s. 370 i 371, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15258-1.