Przejdź do zawartości

śliczny

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

śliczny (język polski)

[edytuj]
wymowa:
IPA: [ˈɕlʲit͡ʃnɨ], AS: [ślʹičny], zjawiska fonetyczne: zmięk. ⓘ
znaczenia:

przymiotnik jakościowy

(1.1) taki, który jest ładny, miły dla zmysłów; uroczy, wzbudzający pozytywne emocje
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Śliczne córki nauczyciela śpiewały do wtóru ojcowskim skrzypkom. Starszej, Pelagii, przelotnej sympatii (bo czołową adresatką „tęsknot” gimnazjalistów była panna Olimpia Drwęska, o iście olimpijskiej urodzie), wpisał 19-letni Janek w imionnik dwa wiersze „Bądź silną i mężną”, „Bądź Polką”.[1]
składnia:
kolokacje:
(1.1) śliczny dzień • śliczna buzia • śliczne dziecko • śliczne kwiaty
synonimy:
(1.1) cudny, cudowny, uroczy, piękny, ładny, słodki
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. śliczność ż, ślicznotka ż
przym. śliczniutki, śliczniuteńki
przysł. ślicznie, śliczniutko
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. ↑ Barbara Wachowicz, Czas nasturcji. Ścieżkami Kasprowicza, „Sport i Turystyka”, Warszawa 1989, ISBN 8321726526, s. 71.