nieruchomość

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

nieruchomość (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌɲɛruˈxɔ̃mɔɕʨ̑], ASeruχõmość], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. akc. pob. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) praw.  ekon.  grunt, budynek trwale związany z gruntem lub część budynku, które stanowią odrębny przedmiot własności; zob.  też nieruchomość w Wikipedii
(1.2) stan bezruchu[1]
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Stawkę roczną podatku od nieruchomości ustala rada gminy w drodze uchwały.
(1.2) Wraz z wiekiem potęguje się nieruchomość stawów.
składnia:
kolokacje:
(1.1) nieruchomość budynkowa / gruntowa / lokalowa / leśna / rolna / wspólna • nieruchomość zabudowana / niezabudowanakupić / sprzedać / wynająć / dzierżawić / wydzierżawić / zastawić nieruchomość • podatek od nieruchomości • gospodarowanie / zarządzanie nieruchomościami
synonimy:
(1.1) mienie nieruchome, posiadłość
antonimy:
(1.1) ruchomość
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przysł.  nieruchomo
przym.  nieruchomy
rzecz.  nieruszanie n , nieruszenie n 
czas.  ruszać
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Słownik języka polskiego PWN online, nieruchomość, 1997-2012