grunt
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Spis treści |
[edytuj] grunt (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) warstwa gleby, która znajduje się przy powierzchni i można ją uprawiać
- (1.2) powierzchnia Ziemi lub innej planety, teren[1]
- (1.3) obszar stanowiący czyjąś własność (najczęściej występujące w liczbie mnogiej)[1]
- (1.4) dno jakiegoś akwenu (rzeki, morza, stawu, strumienia)[1]
- (1.5) rzad. zasada, podstawa (najczęściej używane we frazeologizmach)[1]
- (1.6) substancja silnie wiążąca się z podłożem, pełniąca funkcję podkładu przy tynkowaniu, malowaniu, politurowaniu itp., a także w malarstwie, jako podkład pod malowidło; także wyschnięta warstwa tej substancji[1]; zob. też grunt malarski w Wikipedii
- odmiana:
- lp grunt, ~u[2], ~owi, ~, ~em, gruncie, gruncie; lm grunt|y (przest. grunta[2]), ~ów, ~om, ~y[2], ~ami, ~ach, ~y[2]
- przykłady:
- (1.1) Grunt na pochyłościach gór był lichy. To też chłopi tamtejsi uprawiali rozmaite kunszta (= rzemiosła). (S. Żeromski: Syzyfowe prace)
- (1.2) Osadnik […] po paru miesiącach pobytu zaczął mnie namawiać, abym na swoją rękę założył plantację. Grunt można było nabyć za bezcen i robotnik zbyt wiele nie kosztował. Dałem się namówić. (Daniel Defoe: Przypadki Robinsona Cruzoe, tłum. Władysław Ludwik Anczyc)
- (1.3) Do obszarnika należały wszystkie grunty w okolicy.
- (1.4) Możesz dosięgnąć wiosłem gruntu?
- (1.5) Grunt to rodzina!
- (1.6) Nie wolno zbyt szybko po nałożeniu gruntu tynkować, ponieważ tynk może odpaść.
- (1.6) Na gruncie rysowano lub przerysowywano z podręczników kontury obrazu, a następnie nakładano w określonej kolejności farbę i pozłotę.[3]
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) grunty orne • ~ bagnisty / ciężki / gliniasty / lekki / lichy / piaszczysty / podmokły / pszeniczny / urodzajny
- (1.2) gruntogryzarka • gruntoszpachlówka
- (1.3) ~ chłopski / gminny
- (1.4) mieć / tracić / znaleźć ~ (w wodzie / morzu) • (nie) sięgać / nie mieć ~u
- (1.6) kłaść ~ pod farbę • malować powierzchnię ~em
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. gruntowanie, gruntowność, gruntoznawstwo, gruntówka
- czas. gruntować, ugruntować
- przym. gruntowy, gruntowny
- przysł. gruntownie
- związki frazeologiczne:
- (1.1) stworzyć / znaleźć / trafić na podatny grunt
- (1.2) neutralny grunt, stać na pewnym / twardym gruncie (= czuć pewny / twardy grunt pod stopami) • grunt się pali pod czyimiś stopami • tracić grunt pod stopami / nogami • komuś osuwa się grunt spod nóg
- (1.4) do gruntu
- (1.5) w gruncie rzeczy • z gruntu • stanąć / stać na gruncie czegoś • pot. grunt to być szczęśliwym / bogatym itp. • grunt to zdrowie / spokój / pieniądze / sława itp.
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) soil; (1.2-3) ground, land
- arabski: (1.1) تربة f
- hiszpański: (1.1) suelo m, terreno m; (1.2) propiedad f, terreno m, solar m
- wilamowski: (1.1) grunt m; (1.4) grunt m
- źródła:
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 hasło grunt w: Słownik języka polskiego, red. Mieczysław Szymczak, t. I, s. 703-704, Warszawa, PWN, 1982-3. ISBN 83-01-00281-6.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 hasło grunt w: Słownik poprawnej polszczyzny, red. Witold Doroszewski, s. 194, Polskie Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1980. ISBN 83-01-03811-X.
- ↑ z Wikipedii
[edytuj] grunt (język angielski)
- wymowa:
- IPA: /ɡɹʌnt/, X-SAMPA: /grVnt/
- wymowa amerykańska
- znaczenia:
czasownik
rzeczownik
- (2.1) chrząknięcie, chrząkanie
- (2.2) stęknięcie, stękanie
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
[edytuj] grunt (język wilamowski)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
