grunt
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] grunt (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) warstwa gleby, która znajduje się przy powierzchni i można ją uprawiać
- (1.2) powierzchnia Ziemi lub innej planety, teren[1]
- (1.3) obszar stanowiący czyjąś własność (najczęściej występujące w liczbie mnogiej)[1]
- (1.4) dno jakiegoś akwenu (rzeki, morza, stawu, strumienia)[1]
- (1.5) rzad. zasada, podstawa (najczęściej używane w frazeologizmach)[1]
- (1.6) substancja silnie wiążąca się z podłożem, pełniąca funkcję podkładu przy tynkowaniu, malowaniu, politurowaniu itp., a także w malarstwie, jako podkład pod malowidło; także wyschnięta warstwa tej substancji[1]; zob. też grunt malarski w Wikipedii
odmiana: lp grunt, ~u[2], ~owi, ~, ~em, gruncie, gruncie; lm grunt|y (przest. grunta[2]), ~ów, ~om, ~y[2], ~ami, ~ach, ~y[2] przykłady:
- (1.1) Grunt na pochyłościach gór był lichy. To też chłopi tamtejsi uprawiali rozmaite kunszta (=rzemiosła). (S. Żeromski: Syzyfowe prace)
- (1.2) Osadnik […] po paru miesiącach pobytu zaczął mnie namawiać, abym na swoją rękę założył plantację. Grunt można było nabyć za bezcen i robotnik zbyt wiele nie kosztował. Dałem się namówić. (D. Defoe: Przypadki Robinsona Cruzoe)
- (1.3) Do obszarnika należały wszystkie grunty w okolicy.
- (1.4) Możesz dosięgnąć wiosłem gruntu?
- (1.5) Grunt to rodzina!
- (1.6) Nie wolno zbyt szybko po nałożeniu gruntu tynkować, ponieważ tynk może odpaść.
- (1.6) Na gruncie rysowano lub przerysowywano z podręczników kontury obrazu, a następnie nakładano w określonej kolejności farbę i pozłotę. (Wikipedia)
składnia:
kolokacje: (1.1) grunty orne • ~ bagnisty/ciężki/gliniasty/lekki/lichy/piaszczysty/podmokły/pszeniczny/urodzajny; (1.2) gruntogryzarka • gruntoszpachlówka; (1.3) ~ chłopski/gminny; (1.4) mieć/tracić/znaleźć ~ (w wodzie/morzu) • (nie) sięgać/nie mieć ~u; (1.6) kłaść ~ pod farbę • malować powierzchnię ~em
synonimy: (1.1) gleba, rola
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. gruntowanie, gruntowność, gruntoznawstwo, gruntówka; zdrobn. gruncik; czas. gruntować, ugruntować; przym. gruntowy, gruntowny; przysł. gruntownie
związki frazeologiczne: (1.1) stworzyć/znaleźć/trafić na podatny grunt; (1.2) neutralny grunt, stać na pewnym/twardym gruncie (=czuć pewny/twardy grunt pod stopami), grunt się pali pod czyimiś stopami, tracić grunt pod stopami/nogami, komuś osuwa się grunt spod nóg; (1.4) do gruntu; (1.5) w gruncie rzeczy, z gruntu, stanąć/stać na gruncie czegoś, pot. grunt to być szczęśliwym/bogatym itp., grunt to zdrowie/spokój/pieniądze/sława itp.
etymologia: niem. Grund[1]
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) soil; (1.2-3) ground, land
- hiszpański: (1.1) suelo m, terreno m; (1.2) propiedad f, terreno m, solar m
źródła:
