całość

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

całość (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈʦ̑awɔɕʨ̑], AS[cau̯ość] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) wszystkie elementy czegoś tworzące razem jakąś samodzielną jednostkę
(1.2) filoz. zwarty układ, którego cechy i prawidłowości decydują o wszelkich właściwościach jego poszczególnych składników[1]
(1.3) książk. nienaruszalność i niepodzielność czegoś[2]
(1.4) mat. liczba całkowita[1]
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
(1.1) Dwie połowy pomarańczy to jedna całość owocu.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) jednia, jedność, komplet
(1.2) całokształt, ogół, suma, uniwersum
(1.3) niepodzielność, nienaruszalność, integralność
antonimy:
(1.1) część
(1.4) ułamek
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. całościowy, cały
przysł. całościowo, całkiem
związki frazeologiczne:
iść na całość
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 hasło całość w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Wielki Słownik Języka Polskiego [1]