końcówka

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

końcówka (język polski)[edytuj]

końcówka (1.1) kabla
wymowa:
IPA[kɔ̃j̃nˈʦ̑ufka], AS[kõĩ ̯ncufka], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.nazal.rozs. artyk. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) pot. końcowa część czegoś
(1.2) pot. zakończenie filmu, spektaklu, rozgrywek sportowych
(1.3) jęz. końcowy element wyrazu podlegający odmianie
(1.4) techn. stała lub wymienna część, stanowiąca zakończenie urządzenia
(1.5) inform. przest. terminal
(1.6) szach. ostatnia faza partii szachów, gdy w grze pozostało niewiele bierek; zob. też gra końcowa w Wikipedii
odmiana:
(1.1-6)
przykłady:
(1.1) Sklepy odzieżowe wyprzedają końcówki kolekcji.
(1.2) Z całego filmu najbardziej podobała mi się końcówka.
(1.3) W podanych wyrazach wydziel temat i końcówkę.
(1.4) Majster podważył wieko puszki końcówką śrubokrętu.
(1.5) Na naszym wydziale były cztery końcówki podłączone do głównego komputera w centrum obliczeniowym.
(1.6) Końcówki szachowe z różnobarwnymi gońcami często kończą się remisem nawet wówczas, gdy jedna ze stron ma przewagę w pionach.
składnia:
kolokacje:
(1.6) końcówka pionowa / wieżowa / lekkofigurowa / ciężkofigurowa / z różnobarwnymi gońcami / z jednobarwnymi gońcami
synonimy:
(1.6) endszpil
antonimy:
(1.6) debiut, otwarcie
hiperonimy:
(1.3) morfem
(1.6) partia
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. koniec m
zdrobn. końcóweczka ż
przym. końcowy, skończony
czas. kończyć
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: