koniec

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

koniec (język polski)[edytuj]

koniec (1.1)
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈkɔ̃ɲɛʦ̑], AS[kõńec], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) ostatni fragment, część podłużnego przedmiotu, czubek
(1.2) chwila, w której jakaś czynność nie jest już dłużej wykonywana
(1.3) okoliczności końca (1.2)
(1.4) miejsce, w którym nastąpił koniec (1.2) ruchu
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
(1.1) Na końcu tego ołówka jest gumka.
(1.2) To już koniec pracy na dziś, idziemy do domu.
(1.3) Wszystko zaczęło się nieprzyjemnie, ale na szczęście koniec był wesoły.
(1.4) Końcem naszej wycieczki po Krakowie był Wawel.
składnia:
(1) koniec + D. 
kolokacje:
(1.1) koniec kija / liny / autobusu / … • iść na (drugi) koniec autobusu / pociągu / …
(1.2) koniec pracy / dnia / …
(1.3) szczęśliwy / niemiły / pasjonujący / … koniec • koniec filmu / książki / sztuki / …
(1.4) koniec podróży / jazdy / lotu / …
synonimy:
(1.1) czubek, szpic, koniuszek
(1.2) kres, schyłek
(1.3) zakończenie, finał
(1.4) meta
antonimy:
(1.1) drugi / przeciwny koniec, początek
(1.2-4) początek, start
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  kończyna f , końcówka f , końcóweczka f , nieskończoność f 
zdrobn.  koniuszek m 
czas.  kończyć ndk. , zakończyć dk. , zakańczać ndk. , wykończyć dk. , ukończyć dk. , dokończyć dk. , skończyć dk. 
przym.  końcowy, kończący, wykończony, skończony, ukończony, nieukończony, nieskończony
przysł.  końcowo
związki frazeologiczne:
każdy kij ma dwa końcekoniec światawiązać koniec z końcemmieć coś na końcu językabez końcaw końcukoniec końcówkoniec wieńczy dziełokoniec każdej rzeczy trzeba mieć na pieczycokolwiek czynisz, mądrze czyń, a patrzaj końcajak się matka z córką zgłosi, tak się koniec grudnia nosiw święty August koniec burzkoniec języka za przewodnikawszystko ma swój koniec
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

koniec (język słowacki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) koniec (ostatnia, skrajna część przedmiotu)
(1.2) koniec (ostatnia chwila, ostatni moment trwania czynności)
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.2) koniec rokana konci leta
synonimy:
antonimy:
(1.1) začiatok
(1.2) začiatok
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  konček m 
przym.  koncový
związki frazeologiczne:
každá palica má dva konce
etymologia:
uwagi:
źródła: