majster

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

majster (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) samodzielny rzemieślnik, który prowadzi warsztat i szkoli uczniów[1]
(1.2) osoba, która bezpośrednio nadzoruje pracę robotników w fabryce lub na budowie[1]
(1.3) pot. dobry fachowiec[1]
(1.4) pot. żart. spryciarz[2]
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. majsterkowanie n, zmajstrowanie n, majstrowanie n, majstrowa ż, majsterka ż, majstrówna ż
czas. majstrować ndk., majsterkować ndk., zmajstrować dk.
przym. majstrowy
związki frazeologiczne:
majster-klepka
etymologia:
niem. Meister[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło majster w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. 2,0 2,1 Małgorzata Stefaniak, „Absztyfikant założył ancug”, czyli o niemieckich zapożyczeniach we współczesnej polszczyźnie potocznej, w: Język, Komunikacja, Informacja nr 6/2011, red. I. Koutny, P. Nowak, s. 218.

majster (język słowacki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski żywotny

(1.1) majster[1]
(1.2) mistrz[1]
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. majstrovstvo n
forma żeńska majsterka ż
przym. majstrovský
przysł. majstrovsky
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Zofia Jurczak-Trojan, Halina Mieczkowska, Elżbieta Orwińska, Maryla Papierz, Słownik słowacko-polski, t. I, A-Ô, s. 390-391, Kraków, TAiWPN Universitas, 2005, ISBN 83-242-0569-1.