skończyć

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

skończyć (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈskɔ̃j̃n͇ʧ̑ɨʨ̑], AS[skõĩ ̯ṇčyć], zjawiska fonetyczne: nazal.rozs. artyk. wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik przechodni dokonany (ndk. kończyć)

(1.1) zakończyć czynność
(1.2) przerobić program, ukończyć kurs
(1.3) umrzeć

czasownik zwrotny dokonany skończyć się (ndk. kończyć się)

(2.1) zakończyć trwanie
(2.2) urwać się (o drodze, obszarze)
(2.3) zostać zużytym
(2.4) wyczerpać się twórczo
odmiana:
(1) koniugacja VIb
przykłady:
(1.1) Proszę babcizawołałaja nigdy nie skończę kaftanika dla mojej lalki[1]
(1.2) Pochodził spod Tarnowa. Skończył teologię i polonistykę, chciał zostać księdzem[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. skończony
przysł. skończenie
rzecz. koniec mrz, skończenie n
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
(1) dla języków nierozróżniających aspektów zobacz listę tłumaczeń w haśle: kończyć
  • wilamowski: (1.1) enda
źródła:
  1. Bolesław Prus: Lalka
  2. Elżbieta Baniewicz, Anna Dymna - ona to ja, 1997, Narodowy Korpus Języka Polskiego.