hańba

hańba (język polski)

wymowa:

wymowa, IPA: [ˈxãɲba], AS: [χãńba], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) książk. książkowy coś, co przynosi wstyd, stanowi ujmę dla honoru

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	hańba
dopełniacz	hańby
celownik	hańbie
biernik	hańbę
narzędnik	hańbą
miejscownik	hańbie
wołacz	hańbo

przykłady:

(1.1) Zgubiłeś mnie wuj z kretesem, bo nie tylko, że mnie kula w łeb w Kiejdanach czeka, ale i hańba wiekuista na moje imię spadnie. (H. Sienkiewicz: Potop)

składnia:

kolokacje:

(1.1) wstyd i ~, okryć kogoś ~ą

synonimy:

(1.1) wstyd, infamia, niesława, sromota, pohańbienie, niehonor, dyshonor, blamaż, daw. dawniej, dawny gańba

antonimy:

wyrazy pokrewne:

przym. przymiotnik haniebny

czas. czasownik hańbić

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) shame, disgrace
• arabski: (1.1) عار ,شين ,فضيحة
• francuski: (1.1) honte f rodzaj żeński
• górnołużycki: (1.1) hańba f rodzaj żeński
• wilamowski: (1.1) siaond
• włoski: (1.1) vergogna f rodzaj żeński, disgrazia f rodzaj żeński

źródła:

hańba (język górnołużycki)

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) hańba

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) przest. przestarzałe, przestarzały haniba

antonimy:

wyrazy pokrewne:

czas. czasownik hańbić

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: