hańba

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

hańba (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈxãɲba], ASãńba], zjawiska fonetyczne: nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) książk. coś, co przynosi wstyd, stanowi ujmę dla honoru
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Zgubiłeś mnie wuj z kretesem, bo nie tylko, że mnie kula w łeb w Kiejdanach czeka, ale i hańba wiekuista na moje imię spadnie. (H. Sienkiewicz: Potop)
składnia:
kolokacje:
(1.1) wstyd i hańba • okryć się/kogoś hańbą
synonimy:
(1.1) wstyd, infamia, niesława, sromota, pohańbienie, niehonor, dyshonor, blamaż, daw. gańba
antonimy:
(1.1) duma
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. haniebność f, hańbienie n, zhańbienie n
przym. haniebny
przysł. haniebnie
czas. hańbić, zhańbić
związki frazeologiczne:
etymologia:
czes.[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 136.