kula

kula (język polski)

kula (1.1)

kula (1.2)

kule (1.3)

chłopcy o kulach (1.4)

miotacz z kulą (1.5)

kula (1.6) ziemska

wymowa:

wymowa, IPA: [ˈkula], AS: [kula]

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) mat. matematyka, matematyczny abstrakcyjna bryła utworzona z wszystkich punktów, których odległość od pewnego ustalonego punktu jest niewiększa od pewnej ustalonej liczby; zob. zobacz też kula w Wikipedii

(1.2) każdy przedmiot o kształcie zbliżonym do kuli (1.1)

(1.3) wojsk. wojskowość pocisk z broni palnej

(1.4) rodzaj laski do wysokości pachy ułatwiająca chodzenie inwalidzie; zob. zobacz też kula (rehabilitacja) w Wikipedii

(1.5) sport. termin sportowy sprzęt lekkoatletyczny używany w konkurencji pchnięcia kulą; zob. zobacz też pchnięcie kulą w Wikipedii

(1.6) fiz. fizyka astr. astronomia ciało niebieskie w kształcie zbliżonym do kuli (1.1)

(1.7) gw. lwow. gwara lwowska noga

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	kula	kule
dopełniacz	kuli	kul
celownik	kuli	kulom
biernik	kulę	kule
narzędnik	kulą	kulami
miejscownik	kuli	kulach
wołacz	kulo	kule

przykłady:

(1.1) Kula jest uogólnieniem koła na trzy wymiary.

(1.2) W kręgle gra się kulami.

(1.3) Sierżant dostał kulą w nogę.

składnia:

kolokacje:

(1.2) kula bilardowa / do kręgli / … • kula ognia • magiczna / kryształowa kula

(1.3) kule świszczą nad głową • dostać kulę

(1.4) chodzić o kulach

(1.5) pchnięcie kulą • miotać kulą

(1.6) kula ziemska

synonimy:

(1.2) piłka, bila

(1.3) pocisk

(1.4) laska

antonimy:

wyrazy pokrewne:

(1.1-3,5)

rzecz. rzeczownik półkula f rodzaj żeński, kulomiot m rodzaj męski

zdrobn. zdrobniale kulka f rodzaj żeński, kuleczka f rodzaj żeński

czas. czasownik kulać, pokulać

przym. przymiotnik kulisty

(1.4,6)

rzecz. rzeczownik kulas m rodzaj męski

czas. czasownik kuleć, kulawić, okulawić

przym. przymiotnik kulawy

związki frazeologiczne:

kula u nogi • trafić kulą w płot

etymologia:

(1.2) st.cz. staroczeski kúle

(1.3) od (1.2) gdyż kiedyś używano pocisków kulistych

(1.4) ze średn. niem. niemiecki kūle → pałka

(1.5) od (1.2)

uwagi:

tłumaczenia:

(1.7) zobacz listę tłumaczeń w haśle: noga

• angielski: (1.1) ball; (1.2) ball; (1.3) shot; (1.4) crutch; (1.5) shot; (1.6) sphere
• arabski: (1.1) كرة
• białoruski: (1.3) куля f rodzaj żeński
• chorwacki: (1.1) kugla f rodzaj żeński; (1.2) kugla f rodzaj żeński
• dolnołużycki: (1.1) kula f rodzaj żeński; (1.2) kula f rodzaj żeński
• duński: (1.1) kugle w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) kuglo; (1.2) kuglo; (1.4) lambastono
• górnołużycki: (1.1) kula f rodzaj żeński; (1.2) kula f rodzaj żeński
• hawajski: (1.1) pōpō; (1.2) pōpō
• hiszpański: (1.1) esfera f rodzaj żeński; (1.2) bola f rodzaj żeński; (1.3) bala f rodzaj żeński; (1.4) muleta f rodzaj żeński; (1.5) peso m rodzaj męski
• islandzki: (1.1-3) kúla f rodzaj żeński
• jidysz: (1.1-3) קויל f rodzaj żeński (kojl); (1.4) קוליע f rodzaj żeński (kulje)
• litewski: (1.1) kamuolys m rodzaj męski; (1.2) kamuolys m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1-3) Kugel f rodzaj żeński; (1.4) Krücke f rodzaj żeński
• nowogrecki: (1.1) σφαίρα f rodzaj żeński; (1.2) σφαίρα f rodzaj żeński; (1.3) σφαίρα f rodzaj żeński; (1.4) δεκανίκι n rodzaj nijaki; (1.5) σφαίρα f rodzaj żeński; (1.6) σφαίρα f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) шар; (1.2) шар; (1.3) пуля; (1.4) костыль
• slovio: (1.1) kula (кула); (1.2) kula (кула)
• szwedzki: (1.1) klot n rodzaj nijaki; (1.3, 5) kula w rodzaj wspólny
• węgierski: (1.2) golyó
• wilamowski: (1.1-3) kaojł, (1.4) kaujłn, krykia

źródła:

kula (język chorwacki)

kula (1.1)

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) wieża

odmiana:

(1.1) lp liczba pojedyncza kula, kule, kuli, kulu, kulom, kuli, kulo; lm liczba mnoga kule, kula, kulama, kule, kulama, kulama, kule

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

tur. turecki kule

uwagi:

źródła:

kula (slovio)

zapisy w ortografiach alternatywnych:

кула

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik

(1.1) kula

odmiana:

(1.1) lm liczba mnoga kulas

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

kula (język szwedzki)

wymowa:

[²k'u:la] wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) jama, nora

(1.2) leże, legowisko

(1.3) pot. potocznie chata, kąt

(1.4) kula, kulka

(1.5) wojsk. wojskowość pocisk, kula

(1.6) sport. termin sportowy kula

(1.7) med. medycyna, medyczny guz (siniak)

odmiana:

(1) en kula, kulan, kulor, kulorna

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

skrivmaskinskula

(1.4) glaskula, kristallkula, kulblixt, kullager, kulpenna, kulspetspenna

(1.5) skjuta sig en kula för pannan → strzelić sobie w łeb • gevärskula • kanonkula • kulbana • kulhål • kulregn • kulspruta • kulsprutgevär • kulsprutepistol

(1.6) stöta kula → pchnąć kulą • kulstötare, kulstötning

synonimy:

(1.1) grotta

(1.3) rum

(1.7) bula

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

börja på ny kula

etymologia:

uwagi:

źródła: