kula

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

zobacz też: kúla, kùla

Spis treści 1 kula (język polski) 2 kula (język chorwacki) 3 kula (slovio) 4 kula (język szwedzki)

[edytuj] kula (język polski)

wymowa: IPA: [ˈkula] wymowa ^?/i
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) mat. matematyka bryła utworzona z wszystkich punktów znajdujących się nie dalej od pewnego punktu (środka kuli) niż na pewną odległość (promień kuli); zob. zobacz też kula w Wikipedii

(1.2) każdy przedmiot o kształcie kuli (1.1)

(1.3) wojsk. wojskowość pocisk z broni palnej

(1.4) rodzaj laski do wysokości pachy ułatwiająca chodzenie inwalidzie; zob. zobacz też kula (rehabilitacja) w Wikipedii

(1.5) sport. termin sportowy sprzęt lekkoatletyczny używany w konkurencji pchnięcia kulą; zob. zobacz też pchnięcie kulą w Wikipedii

(1.6) fiz. fizyka astr. astronomia ciało niebieskie w kształcie kuli (1.1)

(1.7) gw. lwow. gwara lwowska - noga

odmiana: (1.1) lp liczba pojedyncza kul|a, ~i, ~i, ~ę, ~ą, ~i, ~o; lm liczba mnoga ~e, ~, ~om, ~e, ~ami, ~ach, ~e przykłady:

(1.1) Kula jest uogólnieniem koła na trzy wymiary.

(1.2) W kręgle gra się kulami.

(1.3) Sierżant dostał kulą w nogę.

składnia:
kolokacje: (1.2) kula bilardowa/do kręgli/... ■ kula ognia; (1.3) kule świszczą nad głową; (1.4) chodzić o kulach; (1.5) pchnięcie kulą; (1.6) kula ziemska
synonimy: (1.2) piłka; (1.3) pocisk; (1.4) laska
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1) półkula, sfera, przym. przymiotnik kulisty; (1.2) zdrobn. zdrobniale kulka; (1.4) przym. przymiotnik kulawy; czas. czasownik kuleć
związki frazeologiczne: (1.2) kula u nogi; (1.3) trafić kulą w płot
etymologia: (1.1) z (1.2)?; (1.2) z staroczesk. kúle; (1.3) z (1.2), gdyż kiedyś używano pocisków kulistych; (1.4) ze średn. niem. niemiecki kūle - „pałka”; (1.5) z (1.2)
uwagi: tłumaczenia:

(1.7) zobacz listę tłumaczeń w haśle → noga

• angielski: (1.1) ball; (1.2) ball; (1.3) shot; (1.5) shot; (1.6) sphere
• białoruski: (1.3) куля f rodzaj żeński
• chorwacki: (1.1-2) kugla f rodzaj żeński
• dolnołużycki: (1.1-2) kula f rodzaj żeński
• duński: (1.1) kugle w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1, 1.2) kuglo; (1.4) lambastono
• górnołużycki: (1.1-2) kula f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) esfera f rodzaj żeński; (1.2) bola f rodzaj żeński; (1.3) bala f rodzaj żeński; (1.4) muleta f rodzaj żeński; (1.5) peso m rodzaj męski
• islandzki: (1.1-3) kúla f rodzaj żeński
• jidysz: (1.1-3) קויל f rodzaj żeński (kojl); (1.4) קוליע f rodzaj żeński (kulje)
• niemiecki: (1.1-3) Kugel f rodzaj żeński; (1.4) Krücke f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) шар; (1.2) шар; (1.3) пуля; (1.4) костыль
• slovio: (1.1, 2) kula (кула)
• szwedzki: (1.1) klot n rodzaj nijaki; (1.3, 5) kula w rodzaj wspólny
• węgierski: (1.2) golyó

[edytuj] kula (język chorwacki)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) wieża

odmiana: (1.1) lp liczba pojedyncza kula, kule, kuli, kulu, kulom, kuli, kulo; lm liczba mnoga kule, kula, kulama, kule, kulama, kulama, kule przykłady:

(1.1)

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia: tur. turecki kule
uwagi:

[edytuj] kula (slovio)

transliteracja: кула
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik

(1.1) kula

odmiana: (1.1) lm liczba mnoga kulas przykłady:

(1.1)

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:

[edytuj] kula (język szwedzki)

wymowa: wymowa ^?/i
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) jama, dziura, nora

(1.2) legowisko, leże

(1.3) pot. potocznie chata, kąt

(1.4) wojsk. wojskowość pocisk, kula

(1.5) sport. termin sportowy kula

(1.6) guz

odmiana: en kula, kulan, kulor, kulorna przykłady:

(1.1)

składnia:
kolokacje: stöta ~ → pchnąć kulą ■ kulbana, kulblixt, kulhål, kullager, kulregn, kulpenna, kulspruta, kulstötare, kulstötning, kulspetspenna
synonimy: (1.1) grotta; (1.3) rum; (1.6) bula
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne: börja på ny ~ zacząć od nowa ■ skjuta sig en ~ för pannan → strzelić sobie w łeb
etymologia:
uwagi: