gramatyka
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
gramatyka (język polski) [edytuj]
- wymowa:
- IPA: [ɡrãˈmatɨka], AS: [grãmatyka], zjawiska fonetyczne: nazal.• akc. na 3 syl. wymowa
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) nauka zajmująca się opisywaniem języka, zob. też gramatyka w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik gramatyka dopełniacz gramatyki celownik gramatyki biernik gramatykę narzędnik gramatyką miejscownik gramatyką wołacz gramatyko
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. gramatyk m
- przym. gramatyczny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- gr. γραμματική
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) grammar
- arabski: (1.1) نحو ,علم النحو
- chorwacki: (1.1) gramatika f
- duński: (1.1) grammatik w
- esperanto: (1.1) gramatiko
- francuski: (1.1) grammaire f
- hiszpański: gramática f
- islandzki: (1.1) málfræði f
- jidysz: (1.1) גראַמאַטיק f (gramatik)
- niemiecki: (1.1) Grammatik f
- nowogrecki: (1.1) γραμματική
- polski język migowy:
(w zapisie )
- rosyjski: (1.1) грамматика f
- sanskryt: (1.1) व्याकरण
- słowacki: (1.1) gramatika
- szwedzki: (1.1) grammatik, språklära
- wilamowski: (1.1) gramatyk f
- włoski: (1.1) grammatica f
- źródła:
