podręcznik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] podręcznik (język polski)

wymowa: IPA: [pɔdˈrɛ̃n͇ʧ̑ɲik], AS: [podrẽṇčʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie• udziąs. udziąsłowienie• nazal. nazalizacja• asynch. ę  asynchroniczna wymowa ę
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) książka służąca do nauki, podająca wiedzę z jakiejś dziedziny

odmiana: (1.1) lp liczba pojedyncza podręcznik, ~a, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~u; lm liczba mnoga ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i przykłady:

(1.1) Zaczynamy lekcję. Otwórzcie podręczniki na stronie 15 (=piętnastej).

składnia:
kolokacje: ~ do matematyki/biologii/języka polskiego, ~ szkolny/akademicki, ~ użytkownika (do programu komputerowego/urządzenia)
synonimy: (1.1) pot. potocznie książka
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1) przym. przymiotnik podręcznikowy
związki frazeologiczne:
etymologia: pol. polski pod + ręka
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) textbook, manual
• dolnołużycki: (1.1) wucbnica f rodzaj żeński
• duński: (1.1) håndbog w rodzaj wspólny
• francuski: (1.1) manuel m rodzaj męski
• grecki: (1.1) εγχειρίδιο n rodzaj nijaki
• hiszpański: (1.1) manual m rodzaj męski
• islandzki: (1.1) handbók f rodzaj żeński
• jidysz: (1.1) האַנטבוך n rodzaj nijaki (hantbuch), לערנבוך n rodzaj nijaki (lernbuch)
• koreański: (1.1) 참고서
• niemiecki: (1.1) Lehrbuch n rodzaj nijaki
• rosyjski: (1.1) учебник m rodzaj męski