gonić
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] gonić (język polski)
wymowa:
znaczenia:
czasownik przechodni
odmiana: (1.1) gon|ić, koniugacja VIa, tryb rozkazujący n → ń; aspekt dokonany: nie ma, używane: dogonić (por. doganiać)
przykłady:
- (1.1) Policjant gonił złodzieja przez całe miasto. Hejże, do boju, szable w dłoń, bolszewika goń, goń, goń!
składnia: (1.1) gonić +B., nie gonić +D.
kolokacje:
synonimy: (1.1) ścigać
antonimy: (1.1) uciekać
wyrazy pokrewne: czas. doganiać/dogonić; rzecz. gonitwa, goniec; przym. gończy
związki frazeologiczne: gonić w piętkę
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
