gonić

gonić (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈɡɔ̃ɲiʨ̑], AS: [gõńić], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja  wymowa

znaczenia:

czasownik przechodni

(1.1) biec, poruszać się szybko za czymś lub kimś, aby go złapać

czasownik zwrotny gonić się

(2.1) ścigać się nawzajem

(2.2) o zwierzętach: odczuwać popęd płciowy

odmiana:

(1.1) gon|ić, koniugacja VIa, tryb rozkazujący n → ń; aspekt dokonany: nie ma, używane: dogonić (por. porównaj doganiać)

przykłady:

(1.1) Policjant gonił złodzieja przez całe miasto.

(1.1) Hejże, do boju, szable w dłoń, bolszewika goń, goń, goń!

składnia:

(1.1) gonić + B. biernik • nie gonić + D. dopełniacz

kolokacje:

synonimy:

(1.1) ścigać

antonimy:

(1.1) uciekać

wyrazy pokrewne:

czas. czasownik doganiać/dogonić

rzecz. rzeczownik gonitwa, goniec, gonienie

przym. przymiotnik gończy

związki frazeologiczne:

gonić w piętkę

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) chase, pursue
• duński: (1.1) jage, rende, følge
• esperanto: (1.1) peli
• inuktitut: (1.1) ᒪᓕᒃ
• japoński: (1.1) 追う (おう); 追い (おい)掛ける (かける)
• niemiecki: (1.1) jagen, verfolgen
• portugalski: (1.1) perseguir, alcançar
• rosyjski: (1.1) гнаться, бежать, догонять, преследовать
• szwedzki: (1.1) jaga

źródła: