godność

godność (język polski)

wymowa:

wymowa, IPA: [ˈɡɔdnɔɕʨ̑], AS: [godność]

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) poczucie własnej wartości, szacunek dla samego siebie; zob. zobacz też godność w Wikipedii

(1.2) zaszczytne stanowisko, oficjalna funkcja

(1.3) przest. przestarzałe, przestarzały nazwisko

odmiana:

przykłady:

(1.1) Każdy ma poczucie godności.

(1.2) Mój dziadek piastował wysokie godności.

(1.3) Jak pana godność?

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) honor, duma

(1.2) tytuł, urząd

antonimy:

wyrazy pokrewne:

przym. przymiotnik godny

rzecz. rzeczownik godny m rodzaj męski

związki frazeologiczne:

etymologia:

godny z ogólnosłowiańskiego goditi —godzić

uwagi:

w ścisłym związku znaczeniowym z wyrażeniem godzi się — nadaje się, pasuje, ma wartość, a dalej: należy się, wypada itp.

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) dignity
• arabski: (1.1) كرامة f rodzaj żeński
• czeski: (1.1) důstojnost
• fiński: (1.1) arvokkuus
• francuski: (1.1) dignité f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) dignidad f rodzaj żeński; (1.2) cargo m rodzaj męski, dignidad f rodzaj żeński; (1.3) apellido m rodzaj męski
• indonezyjski: (1.1) marwah
• łaciński: (1.1) dignitas f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.1) Würde f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) достоинство f rodzaj żeński
• rumuński: (1.1) demnitate f rodzaj żeński
• włoski: (1.1) dignità f rodzaj żeński; (1.3) cognome

źródła: