dyrygent

dyrygent (język polski)

dyrygent (1.1) z batutą w ręce

wymowa:

IPA: [dɨˈrɨɡɛ̃nt], AS: [dyrygẽnt], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) człowiek, który kieruje wykonaniem utworu przez zespół muzyczny; zob. zobacz też dyrygent w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	dyrygent	dyrygenci
dopełniacz	dyrygenta	dyrygentów
celownik	dyrygentowi	dyrygentom
biernik	dyrygenta	dyrygentów
narzędnik	dyrygentem	dyrygentami
miejscownik	dyrygencie	dyrygentach
wołacz	dyrygencie	dyrygenci

przykłady:

(1.1) Używając ustalonych wcześniej gestów, dyrygent pokazuje orkiestrze, jak szybko należy grać.

(1.1) Chór uważnie patrzył na dyrygenta i czekał na znak, kiedy zacząć śpiewać.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

czas. czasownik dyrygować

przym. przymiotnik dyrygencki

rzecz. rzeczownik dyrygentka, dyrygentura

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• albański : (1.1) Dirigjent
• angielski: (1.1) conductor
• arabski : (1.1) موصل
• chorwacki: (1.1) dirigent m rodzaj męski
• francuski: (1.1) chef d'orchestre m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) director de orquesta m rodzaj męski
• japoński: (1.1) 指揮者 (しきしゃ)
• jidysz: (1.1) דיריגענט m rodzaj męski (dirigent)
• niemiecki: (1.1) Dirigent m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) μαέστρος m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) дирижёр m rodzaj męski
• słowacki: (1.1) dirigent
• szwedzki: (1.1) dirigent w rodzaj wspólny, anförare w rodzaj wspólny
• węgierski: (1.1) karmester

źródła: