konkubent

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

konkubent (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[kɔ̃ŋˈkubɛ̃nt], AS[kõŋkubẽnt], zjawiska fonetyczne: nazal.-nk-  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) praw. mężczyzna żyjący z kobietą bez oficjalnego zawarcia związku małżeńskiego
odmiana:
przykłady:
(1.1) Na ławie oskarżonych siedzieli zabójczyni dziecka i jej konkubent.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) konkubin, partner; pot. eufem. narzeczony
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. konkubinat m, konkubin m
forma żeńska konkubina
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. concubinus[1]
uwagi:
Zarówno forma "konkubin", jak i "konkubent" są językowo poprawne.[2]
tłumaczenia:
źródła:
  1. Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Maciej Malinowski, Obcy język polski [1]