konkubent

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

konkubent (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[kɔ̃ŋˈkubɛ̃nt], AS[kõŋkubẽnt], zjawiska fonetyczne: nazal. -nk-   wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) praw.  mężczyzna żyjący z kobietą bez oficjalnego zawarcia związku małżeńskiego
odmiana:
przykłady:
(1.1) Na ławie oskarżonych siedzieli zabójczyni dziecka i jej konkubent.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) konkubin, partner; pot.  eufem.  narzeczony
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  konkubinat m , konkubin m 
forma żeńska konkubina
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac.  concubinus[1]
uwagi:
Zarówno forma "konkubin", jak i "konkubent" są językowo poprawne.[2]
tłumaczenia:
źródła:
  1. Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Maciej Malinowski, Obcy język polski [1]