brunch

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

brunch (użycie wyrazu obcego w języku polskim)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) kulin. posiłek będący połączeniem śniadania i obiadu, jadany późnym rankiem lub wczesnym przedpołudniem, pierwotnie w niedzielę; zob. też brunch w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) ang. brunch < ang. breakfast + lunch
uwagi:
tłumaczenia:
  • angielski: (1.1) brunch
  • włoski: (1.1) brunch m
źródła:

brunch (język angielski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) kulin. brunch

czasownik

(2.1) jeść brunch
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) ang. breakfast + lunch
uwagi:
źródła:

brunch (język włoski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) kulin. brunch
odmiana:
(1.1) nieodm.
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) ang. brunch < ang. breakfast + lunch
uwagi:
źródła: