łucznik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

łucznik (język polski)[edytuj]

łucznicy (1.1)
łucznicy (1.2)
wymowa:
IPA[ˈwuʧ̑ɲik], AS[u̯učʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) wojsk.  żołnierz, myśliwy posługujący się łukiem; zob.  też łucznik (żołnierz) w Wikipedii
(1.2) osoba zawodowo lub sportowo zajmująca się strzelaniem z łuku; zob.  też łucznictwo w Wikipedii

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) rodzaj zamka do drzwi
odmiana:
(1.1-2)
(2.1)
przykłady:
(1.1) Łucznicy ostrzelali grupę piechurów.
(1.3) Czy te drzwi zamykają się na łucznik?
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  łuk m , łucznictwo n 
forma żeńska łuczniczka f 
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol.  łuk
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: