szereg

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] szereg (język polski)

wymowa: IPA: /ʃɛrɛk/
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) ciąg osób lub przedmiotów ustawionych obok siebie w linii prostej; rząd

(1.2) mat. matematyka, matematyczny wyrażenie będące sumą skończonej lub nieskończonej liczby składników

zaimek liczebny nieokreślony

(2.1) książk. książkowy zaimek informujący o dużej liczbie kogoś lub czegoś

odmiana: lp liczba pojedyncza szereg, ~u, ~owi, -, ~iem, ~u, ~u; lm liczba mnoga szereg|i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i przykłady:

(1.1)

składnia:
kolokacje: szereg homologiczny (1.1) dwuszereg, trójszereg, czwórszereg; (1.2) szereg arytmetyczny, szereg geometryczny, szereg dwumianowy, szereg harmoniczny
synonimy: (1.1) rząd; (2.1) wiele, sporo, niemało
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. rzeczownik szeregowiec, szeregowy; przym. przymiotnik szeregowy; czas. czasownik szeregować, uszeregować, zaszeregować; przysł. przysłówek szeregiem, szeregowo
związki frazeologiczne:
etymologia: (1) węg. węgierski sereg^[1]
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) row, line; (1.2) series
• niemiecki: (1.1) Serie f rodzaj żeński; (1.2) Reihe f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.1) rad w rodzaj wspólny; (1.2) serie w rodzaj wspólny

źródła:

1. ↑ hasło I szereg w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.