szereg
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
szereg (język polski)[edytuj]
szereg (1.1) toalet
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) ciąg osób lub przedmiotów ustawionych obok siebie w linii prostej
- (1.2) mat. wyrażenie będące sumą skończonej lub nieskończonej liczby składników
zaimek liczebny nieokreślony
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik szereg szeregi dopełniacz szeregu szeregów celownik szeregowi szeregom biernik szereg szeregi narzędnik szeregiem szeregami miejscownik szeregu szeregach wołacz szeregu szeregi
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) dwuszereg • trójszereg • czwórszereg • szereg homologiczny
- (1.2) szereg arytmetyczny • szereg geometryczny • szereg dwumianowy • szereg harmoniczny
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. szeregowiec m, szeregowy m, szeregowanie n, uszeregowanie n, zaszeregowanie n
- czas. szeregować, uszeregować, zaszeregować
- przym. szeregowy
- przysł. szeregiem, szeregowo
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) row, line; (1.2) series
- arabski: (1.1) صف
- duński: (1.1) række w
- hiszpański: (1.1) fila f, serie f, hilera f; (1.2) serie f
- niemiecki: (1.1) Serie f, Reihe f; (1.2) Reihe f
- nowogrecki: (1.1-2) σειρά f
- szwedzki: (1.1) rad w; (1.2) serie w
- źródła:
- ↑ hasło I szereg w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
