szereg

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

szereg (język polski)[edytuj]

szereg (1.1) toalet
szereg (1.1)
wymowa:
IPA[ˈʃɛrɛk], ASerek], zjawiska fonetyczne: wygł. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) ciąg osób lub przedmiotów ustawionych obok siebie w linii prostej
(1.2) mat.  wyrażenie będące sumą skończonej lub nieskończonej liczby składników

zaimek liczebny nieokreślony

(2.1) książk.  zaimek informujący o dużej liczbie kogoś lub czegoś
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) dwuszeregtrójszeregczwórszeregszereg homologiczny
(1.2) szereg arytmetycznyszereg geometrycznyszereg dwumianowyszereg harmoniczny
synonimy:
(1.1) rząd
(2.1) wiele, sporo, niemało
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  szeregowiec m , szeregowy m , szeregowanie n , uszeregowanie n , zaszeregowanie n 
czas.  szeregować, uszeregować, zaszeregować
przym.  szeregowy
przysł.  szeregiem, szeregowo
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) węg.  sereg[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło I szereg w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.