łacina
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] łacina (język polski)
wymowa: IPA: /waˈʨina/ wymowa
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) język starożytnych Rzymian
- (1.2) pot. wulgarny język, przekleństwa
- (1.3) lekcja łaciny (1.1)
odmiana: (1.1-2) lp łacin|a, ~y, ~ie, ~ę, ~ą, ~ie, ~o; blm; (1.3) lp łacin|a, ~y, ~ie, ~ę, ~ą, ~ie, ~o; lm ~y, ~, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y przykłady:
- (1.1) Lekcje łaciny były dla niego męczarnią.
- (1.2) Uszy więdną, jak się słucha tej łaciny dobiegającej z podwórka.
składnia:
kolokacje: (1.1) łacina klasyczna/łacina ludowa
synonimy: (1.1) język łaciński, skrót łac., łc.
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. łacinnik; przym. łaciński
związki frazeologiczne: tańczyć po łacinie
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) Latin
- czeski: (1.1) latina
- esperanto: (1.1) latino, latina lingvo
- francuski: (1.1) latin m
- hindi: (1.1) लातिनी
- hiszpański: (1.1) latín m; (1.2) palabrotas; lm f
- interlingua: (1.1) latin
- islandzki: (1.1) latína f
- niemiecki: (1.1) Latein n
- rosyjski: (1.1) латынь f, латинский язык m; (1.2) брань f, ругань f
- slovio: (1.1) Latinio (Латинио)
- szwedzki: (1.1) latin w