ucho

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] ucho (język polski)

wymowa: IPA: [ˈuxɔ] wymowa ^?/i
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) anat. anatomia narząd słuchu; zob. zobacz też ucho w Wikipedii

(1.2) uchwyt kosza, garnka, siatki

(1.3) uchwyt filiżanki

(1.4) dziurka w igle, przez którą przewleka się nić

(1.5) klapki na czapce opuszczane dla zasłonięcia uszu (1.1)

(1.6) pot. potocznie o kimś, kto donosi^[1]

odmiana: (1.1) lp liczba pojedyncza uch|o, ~a, ~u, ~o, ~em, ~u, ~o; lm liczba mnoga usz|y, ~u, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y; (1.2-4) lp liczba pojedyncza jak (1.1) lm liczba mnoga uch|a, ~, ~om, ~a, ~ami, ach, ~a; (1.5) lm liczba mnoga jak (1.1) przykłady:

(1.1) Na złość babci odmroziła sobie uszy.

(1.2) Oberwało się ucho u kosza i wszystkie jabłka wysypały się na ulicę.

(1.3) Odłamałam ucho filiżanki, ale udało mi się je z powrotem przykleić.

składnia:
kolokacje: (1.1) wytargać za uszy; ~ środkowe/wewnętrzne; (1.4) ucho igielne
synonimy: (1.2) uchwyt; (1.6) kabel, konfident
antonimy:
związki frazeologiczne: nadstawiać ucha/uszu/uszy, strzyc uchem, gumowe ucho, ośle uszy, natrzeć komuś uszu, ucho od śledzia, stulić uszy, spuścić/kłaść uszy po sobie, cienki w uszach, siedzieć w czymś po uszy, mieć (kogoś, czegoś) powyżej uszu, jeść aż się uszy trzęsą, ściany mają uszy
wyrazy pokrewne: rzecz. rzeczownik nausznik; zdrobn. zdrobniale uszko; przym. przymiotnik uszny
etymologia:
uwagi: (1.5) zwykle w lm liczba mnoga tłumaczenia:

• afrykanerski: (1.1) oor
• angielski: (1.1) ear; (1.2) handle
• białoruski: (1.1) вуха n rodzaj nijaki
• bułgarski: (1.1) ухо n rodzaj nijaki
• chorwacki: (1.1) uho n rodzaj nijaki
• czeski: (1.1) ucho n rodzaj nijaki
• dolnołużycki: (1.1) wucho n rodzaj nijaki
• duński: (1.1, 1.3) øre n rodzaj nijaki; (1.2) håndtag n rodzaj nijaki; (1.3) hank w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) orelo
• fiński: (1.1) korva
• francuski: (1.1) oreille f rodzaj żeński; (1.2-3) anse f rodzaj żeński; (1.4) chas m rodzaj męski, trou m rodzaj męski
• górnołużycki: (1.1) wucho
• grecki: (1.1) αφτί n rodzaj nijaki (1.2-3) χερούλι n rodzaj nijaki, λαβή f rodzaj żeński; (1.4) τρύπα f rodzaj żeński
• hawajski: (1.4) maka
• hebrajski: (1.1) אזן f rodzaj żeński (ozen)
• hiszpański: (1.1) oreja f rodzaj żeński, oído m rodzaj męski; (1.2-3) asa f rodzaj żeński; (1.4) ojo m rodzaj męski
• holenderski: (1.1) oor
• islandzki: (1.1-3) eyra n rodzaj nijaki
• japoński: (1.1) 耳 (みみ, mimi)
• kaszubski: (1.1) ùchò
• niemiecki: (1.1) Ohr n rodzaj nijaki; (1.2) Henkel m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1-5) ухо n rodzaj nijaki
• rumuński: (1.1) ureche f rodzaj żeński
• slovio: (1.1) usx (уш)
• szwedzki: (1.1) öra n rodzaj nijaki
• tatarski: (1.1) qolaq
• turecki: (1.1) kulak
• ukraiński: (1.1) вухо n rodzaj nijaki; (1.2-3) вухо n rodzaj nijaki, ручка f rodzaj żeński
• wepski: (1.1) korv
• włoski: (1.1) orecchio m rodzaj męski

źródła:

1. ↑ Maciej Czeszewski, Słownik polszczyzny potocznej, s. 320, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14631-1, ISBN 978-83-01-14631-3.

[edytuj] ucho (język czeski)

wymowa: wymowa ^?/i
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) ucho

odmiana: przykłady:

(1.1)

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: