wyjątek

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

wyjątek (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[vɨˈjɔ̃ntɛk], AS[vyi ̯õntek], zjawiska fonetyczne: nazal. asynch. ą  
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) coś, do czego nie stosuje się powszechna reguła
(1.2) fragment, wycinek tekstu
(1.3) inform.  w programowaniu: obiekt używany do przerwania normalnego działania programu i przeniesienia informacji o błędzie do innego miejsca programu
odmiana:
przykłady:
(1.3) Gdy przy próbie otwarcia pliku okaże się, że plik ten nie istnieje, rzucany jest wyjątek.
składnia:
kolokacje:
(1.1) być wyjątkiem • z wyjątkiem • wyjątek od reguły
(1.2) wyjątek z tekstu
(1.3) rzucać/łapać wyjątek
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  wyjątkowość
przym.  wyjątkowy
związki frazeologiczne:
wyjątek potwierdza regułę
etymologia:
(1.2) pol.  wyjęty[1]
uwagi:
(1.1) Niepoprawne jest wyrażenie „za wyjątkiem”[2].
tłumaczenia:
źródła:
  1. Renata Grzegorczykowa, Zarys słowotwórstwa polskiego. Słowotwórstwo opisowe, wyd. III poprawione, Warszawa 1979, s. 18.
  2. za zaliczeniem – raz jeszcze w: Poradnia językowa PWN.