dyscyplinarny

dyscyplinarny (język polski)

wymowa:

^ⓘ

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) praw. odnoszący się do wykroczeń przeciwko dyscyplinie

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza				liczba mnoga
	mos/mzw	mrz	ż	n	mos	nmos
mianownik	dyscyplinarny		dyscyplinarna	dyscyplinarne	dyscyplinarni	dyscyplinarne
dopełniacz	dyscyplinarnego		dyscyplinarnej	dyscyplinarnego	dyscyplinarnych
celownik	dyscyplinarnemu		dyscyplinarnej	dyscyplinarnemu	dyscyplinarnym
biernik	dyscyplinarnego	dyscyplinarny	dyscyplinarną	dyscyplinarne	dyscyplinarnych	dyscyplinarne
narzędnik	dyscyplinarnym		dyscyplinarną	dyscyplinarnym	dyscyplinarnymi
miejscownik	dyscyplinarnym		dyscyplinarnej	dyscyplinarnym	dyscyplinarnych
wołacz	dyscyplinarny		dyscyplinarna	dyscyplinarne	dyscyplinarni	dyscyplinarne
nie stopniuje się

przykłady:

(1.1) Odmowa wykonania polecenia przełożonego o odsunięciu lub niedopuszczeniu do pełnienia służby pociąga za sobą odpowiedzialność dyscyplinarną, wyjątkami są tu przypadki podyktowane charakterem służby lub względami bezpieczeństwa.

składnia:

kolokacje:

(1.1) komisja dyscyplinarna • odpowiedzialność dyscyplinarna • kara dyscyplinarna • postępowanie dyscyplinarne

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. dyscyplinowanie n, dyscyplinarka ż, dyscyplina ż

czas. zdyscyplinować dk., dyscyplinować ndk.

przym. dyscyplinowany

przysł. dyscyplinarnie

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) disciplinary
• białoruski: (1.1) дысцыплінарны
• bułgarski: (1.1) дисциплинарен
• duński: (1.1) disciplinær
• estoński: (1.1) distsiplinaar-
• litewski: (1.1) disciplinarinis, drausmės, drausminis
• łotewski: (1.1) disciplinārs, disciplīnas
• niemiecki: (1.1) disziplinarisch
• rosyjski: (1.1) дисциплинарный
• szwedzki: (1.1) disciplinär
• ukraiński: (1.1) дисциплінарний, виховний, виправний
• włoski: (1.1) disciplinare

źródła: