istnieć

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

istnieć (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈistʲɲɛ̇ʨ̑], AS[istʹńėć], zjawiska fonetyczne: zmięk.podw. art.
znaczenia:

czasownik niedokonany

(1.1) być, występować w rzeczywistości
(1.2) mat. dawać się określić bez popadania w sprzeczność
odmiana:
(1.1) koniugacja III
przykłady:
(1.1) Ten pogląd istnieje od dawna.
(1.1) Tylko Bóg wie, czy istnieje.
(1.2) Istnieje nieskończenie wiele liczb pierwszych.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) być, trwać, egzystować, bytować, prowadzić żywot
antonimy:
(1.1) nie istnieć
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. istny mos, istnienie n, istność f, istota f, istotka f, istotność f, istość f, iściec m, iścina f, iścizna f, przeistoczenie n, uiszczenie n, zaistnienie n, ziszczenie n, iście
czas. przeistoczać ndk., przeistoczyć dk., uiszczać ndk., uiścić dk., wyistoczyć dk., wyiścić dk., zaistnieć dk., ziszczać ndk., ziścić dk.
przym. istny, istotny, istotowy, isty, nieistotny, niesamoistny, przeistoczony, przeistotny, samoistny
przysł. istotnie, iście, niesamoistnie, samoistnie
partyk. istotnie
zaim. istny
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: