uderzenie

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

uderzenie (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌudɛˈʒɛ̃ɲɛ], AS[udežńe], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. -ni… akc. pob. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) rzecz. odczas.  od: uderzyć (nazwa czynności)
(1.2) cios zadany ręką lub przedmiotem
(1.3) wojsk.  gwałtowny atak wojsk na armię nieprzyjaciela
(1.4) zderzenie się jakichś przedmiotów lub zetknięcie czegoś upadającego z jakąś powierzchnią; także: odgłos takiego zderzenia
(1.5) przen.  gwałtowne nasilenie się jakiegoś zjawiska atmosferycznego (mrozu, wiatru itp.)
odmiana:
przykłady:
(1.1) Hiszpański piłkarz został wyrzucony z klubu za uderzenie kolegi.
(1.2) Po drugim uderzeniu bokser padł na matę.
(1.3) Armia Polska, przy udziale sił ukraińskich Semena Petlury wykonała w kwietniu 1920 (= tysiąc dziewięćset dwadzieścia) roku uprzedzające uderzenia i zajęła Kijów.
(1.4) Słychać było mocne uderzenie bomby.
składnia:
~ + D. , ~ w + B. 
kolokacje:
synonimy:
(1.2) cios
(1.3) natarcie, atak
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  uderzyć, uderzać
przym.  uderzeniowy, uderzający
przysł.  uderzeniowo
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol.  uderzyć
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: