odgłos

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

odgłos (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈɔdɡwɔs], AS[odgu̯os] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) dźwięk towarzyszący jakiejś czynności lub wydawany przez coś[1], brzmienie czegoś
odmiana:
(1.1)[2]
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) odgłos kroków • odgłos rozmowy
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) dźwięk
hiponimy:
(1.1) bełt, brzęk, bulgot, bzyk, chrobot, chrzęst, czkawka, echo, gwizd, huk, jęk, kaszlnięcie, kichnięcie, klaśnięcie, łkanie, łopot, mlask, świst, pisk, plusk, pogwar, pukanina, ryk, salwa, skowyt, skrzyp, stuk, syk, szloch, szum, szurgot, tętent, terkot, trzask, tupot, uderzenie, westchnienie, wycie, zgrzyt[3]
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło odgłos w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło odgłos w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  3. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.