zwrotnik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] zwrotnik (język polski)

zwrotnik (1.1)


wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) geogr.  jedna z dwóch umownych linii na Ziemi, równoleżnik 23°27 (dwadzieścia trzy stopnie i dwadzieścia siedem minut); zob.  też zwrotnik (geografia) w Wikipedii
(1.2) muz.  rodzaj ozdobnika, polegającego na szybkim przejściu z nuty głównej na sąsiednią i natychmiastowym powrocie na nutę główną; zob.  też zwrotnik (muzyka) w Wikipedii

odmiana: (1.1-2) lp  zwrotnik, ~a, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~u; lm  ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i przykłady:

(1.1) Nigdy nie wiem, który zwrotnik jest na południowej półkuli, a który — na północnej.
(1.2) Nuta główna w zwrotniku jest akcentowana.

składnia:
kolokacje: (1.1) zwrotnik Raka (=zwrotnik północny), zwrotnik Koziorożca (=zwrotnik południowy)
synonimy: (1.2) mordent
antonimy: (1.1) por. koło podbiegunowe
wyrazy pokrewne: (1.1) przym.  zwrotnikowy, podzwrotnikowy, międzyzwrotnikowy
związki frazeologiczne:
etymologia: (1.1) od zwracać lub zawracać, gdyż w swoim pozornym ruchu rocznym Słońce (zenit) zawraca na tej linii
uwagi: (1.1) złożenia „zwrotnik Raka” i „zwrotnik Koziorożca” można pisać wielką literą (Zwrotnik Raka), samo słowo „zwrotnik” bez kontekstu piszemy małą tłumaczenia:

W innych językach