utrzymanie
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
utrzymanie (język polski) [edytuj]
- wymowa:
- IPA: [ˌuṭʃɨ̃ˈmãɲɛ], AS: [uṭšỹmãńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.• utr. dźw.• udziąs.• nazal.• -ni…• akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) rzecz. odczas. od utrzymać
- (1.2) środki, pieniądze niezbędne do życia
- (1.3) wyżywienie; czasem także: możliwość pobytu, noclegu
- odmiana:
- (1.1-3)
przypadek liczba pojedyncza mianownik utrzymanie dopełniacz utrzymania celownik utrzymaniu biernik utrzymanie narzędnik utrzymaniem miejscownik utrzymaniu wołacz utrzymanie
- przykłady:
- (1.1) Utrzymanie tego ciężaru okazało się dla niego niemożliwe.
- (1.2) Ta praca jest jedynym źródłem utrzymania całej naszej rodziny.
- (1.2) Były mąż daje mi na utrzymanie zaledwie trzysta złotych.
- (1.3) Opiekował się staruszką w zamian za utrzymanie.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.2) źródło utrzymania • środki na utrzymanie • dawać komuś na utrzymanie
- (1.3) zapewnione utrzymanie
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- czas. utrzymać dk., utrzymywać ndk.
- rzecz. utrzymywanie n, utrzymanek m, utrzymanka f
- związki frazeologiczne:
- być na czyimś utrzymaniu • być własnym utrzymaniu • mieć kogoś na utrzymaniu
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- arabski: (1.2) معاش m, رزق m
- wilamowski: (1.3) köst f
- włoski: (1.1) mantenimento m; (1.2) mantenimento m, sussistenza f, sostentamento m; (1.3) mantenimento m, nutrimento m, sostentamento m
- źródła:
