ustnik

ustnik (język polski)

główki i ustniki (1.1) fajek

ustniki (1.2) waltorni

wymowa:

IPA: [ˈustʲɲik], AS: [ustʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) część papierosa lub fajki trzymana w ustach podczas palenia

(1.2) muz. muzyka część instrumentu dętego w postaci rurki trzymanej w ustach lub przykładanej do nich w celu wdmuchania powietrza; zob. zobacz też ustnik (muzyka) w Wikipedii

(1.3) część aparatu służącego nurkowi do oddychania

odmiana:

(1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	ustnik	ustniki
dopełniacz	ustnika	ustników
celownik	ustnikowi	ustnikom
biernik	ustnik	ustniki
narzędnik	ustnikiem	ustnikami
miejscownik	ustniku	ustnikach
wołacz	ustniku	ustniki

przykłady:

(1.1) Ten palił papierosa gryząc jego ustnik i systematycznie wypluwając na odległość kawałki papieru.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.2) dziób

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik usta nm.-os. rodzaj niemęskoosobowy

przym. przymiotnik ustnikowy, ustny

przysł. przysłówek ustnie

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

Indeks:Polski - Instrumenty muzyczne

tłumaczenia:

• angielski: (1.1-3) mouthpiece
• francuski: (1.2) embouchure f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1-3) boquilla f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.1) munstycke n rodzaj nijaki

źródła: