synczyzna

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

synczyzna (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) neologizm literacki: idea skupiania uwagi narodu na przyszłości, odrzucenie dotychczasowego znaczenia przeszłości i przodków, nierozpamiętywanie się w historii[1][2]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Do diabła z Ojcem i Ojczyzną! Syn, syn, to mi dopiero, to rozumiem! A po co tobie Ojczyzna? Nie lepsza Synczyzna? Synczyzną ty Ojczyznę zastąp, a zobaczysz![3]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) Słowo to pochodzi z powieści Witolda Gombrowicza Trans-Atlantyk[4] i powstało w opozycji do ojczyzny, która jest utożsamiana ze skupianiem się na ojcach, czyli przeszłości. Synczyzna ma symbolizować skupianie uwagi na synach, czyli przyszłości[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Katarzyna Kuczyńska-Koschany, Gest pośmiertnego pisania i inne „gesta” poetyckie (Verlaine, Rimbaud), w: Poznańskie Studia Polonistyczne Seria Literacka 17 (37) 201, s. 47.
  2. 2,0 2,1 Jacek Breczko, Wyzwolenie Polaka z formy polskiej (Gombrowicza program przebudowy polskiej kultury), w: ΣΟΦΙΑ, nr 9/2009, Uniwersytet Medyczny w Białymstoku, s. 112.
  3. Witold Gombrowicz, Trans-Atlantyk.
  4. Lucyna Wille, Elemente der Bezugskultur in der Übersetzung, w: Kalbotyra, nr 59(3), 2008, s. 298.