samotność

samotność (język polski)

wymowa:

IPA: [sãˈmɔtnɔɕʨ̑], AS: [sãmotność], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) życie w odosobnieniu, z dala od innych ludzi

(1.2) uczucie braku bliskich

odmiana:

(1)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	samotność
dopełniacz	samotności
celownik	samotności
biernik	samotność
narzędnik	samotnością
miejscownik	samotności
wołacz	samotności

przykłady:

(1.1) O Boże, po siedmiu latach samotności, okręt tak blisko! (Daniel Defoe: Przypadki Robinsona Cruzoe, tłum. Władysław Ludwik Anczyc)

(1.2) Przy kieliszku walczyła ze swą samotnością.

składnia:

kolokacje:

(1.1) ~ć dokucza

(1.2) odczuwać ~ć

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

przym. przymiotnik samotny, sam

przysł. przysłówek samotnie

rzecz. rzeczownik samotnik m rodzaj męski, samotnia f rodzaj żeński, sam mrz rodzaj męskorzeczowy

zaim. zaimek sam

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) retirement; (1.2) loneliness, solitude
• fiński: (1.2) yksinäisyys
• francuski: (1.1-2) solitude f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) soledad f rodzaj żeński, retiro m rodzaj męski; (1.2) soledad f rodzaj żeński
• nowogrecki: (1.1-2) μοναξιά f rodzaj żeński
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.2)
• pruski: (1.1) ainaseīlingisku f rodzaj żeński
• tybetański: (1.1) དབེན་པ

źródła: