dżentelmen

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

dżentelmen (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ʤ̑ɛ̃nˈtɛlmɛ̃n], AS[ǯẽntelmẽn], zjawiska fonetyczne: nazal.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) mężczyzna nienaganny etycznie i pod względem form towarzyskich, taktowny, honorowy, godny zaufania, kulturalny, dobrze wychowany, uprzejmy, postępujący szlachetnie[1][2], zob.  też dżentelmen w Wikipedii
(1.2) mężczyzna wytworny, elegancko ubrany, elegancki[2]
odmiana:
przykłady:
(1.1) Dżentelmen nie zostawia damy bez odpowiedzi.[3]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
gentleman
antonimy:
cham
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  gentleman
przym.  dżentelmeński
przysł.  dżentelmeńsko
związki frazeologiczne:
etymologia:
ang.  gentleman (szlachcic) < ang.  gentle (szlachetny), st.franc.  gentil (szlachetny, z dobrej rodziny), łac.  gentilis (należący do tej samej rodziny) od łac.  gens (ród, klan); ang.  man (człowiek)[1][4]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, De Agostini Polska.
  2. 2,0 2,1 hasło dżentelmen w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. Tadeusz Dołęga-Mostowicz, Pamiętnik pani Hanki
  4. Online Etymology Dictionary.