pragnąć

pragnąć (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈpraɡnɔ̃ɲʨ̑], AS: [pragnõńć], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja • asynch. ą  asynchroniczna wymowa ą 

znaczenia:

czasownik niedokonany (dk. aspekt dokonany zapragnąć)

(1.1) ofic. oficjalnie chcieć czegoś, mieć pragnienie, życzyć sobie

(1.2) książk. książkowy pożądać seksualnie

(1.3) daw. dawniej, dawny być spragnionym, chcieć pić

odmiana:

(1) pragn|ąć, koniugacja Va

przykłady:

(1.1) Po prostu pragnę przedstawić tę sprawę panu i panu zostawić głos rozstrzygający.

(1.2) Pragnę cię, Boh, i ty mnie pragniesz, kocham cię do szaleństwa, Boh.

(1.3) Jeżeli nieprzyjaciel twój cierpi głód - nakarm go. Jeżeli pragnie - napój go!

(1.3) Mówcie, komu czego braknie, kto z was pragnie, kto z was łaknie?

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) pożądać, żądać, chcieć

(1.2) pożądać

(1.3) być spragnionym, chcieć pić

antonimy:

wyrazy pokrewne:

czas. czasownik zapragnąć dk. aspekt dokonany

rzecz. rzeczownik pragnienie n rodzaj nijaki

przym. przymiotnik spragniony, upragniony

związki frazeologiczne:

pragnąć czegoś jak kania dżdżu

etymologia:

uwagi:

(1.2) używane w mowie egzaltowanej lub w książkach

(1.3) używane współcześnie jedynie w języku poetyckim, w Biblii

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) desire
• arabski: (1.1) رغب ,أراد
• czeski: (1.1) dychtit, toužit
• hawajski: (1.1) makemake, ʻiʻini, ʻanoʻi, ʻupu, ake, kuko, nipo, puni
• hiszpański: (1.1) anhelar
• interlingua: (1.1) appeter, aspirar
• jidysz: (1.1) באַגערן (bagern)
• nowogrecki: (1.1) επιθυμώ, ποθώ
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.1)
• staroegipski: (1.1) (mrỉ); (ỉb)
• szwedzki: (1.1) åtrå, törsta
• włoski: (1.1) desiderare

źródła: