brylant

brylant (język polski)

brylanty (1.1)

wymowa:

IPA: [ˈbrɨlãnt], AS: [brylãnt], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) jubil. jubilerstwo, jubilerski oszlifowany diament; zob. zobacz też brylant w Wikipedii

(1.2) przen. przenośnie ktoś lub coś bardzo wartościowego, cennego

(1.3) druk. drukarstwo, typogr. termin typograficzny w systemie miar typograficznych Didota stopień pisma odpowiadający trzem punktom (1,1277 mm)

odmiana:

(1.1-3)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	brylant	brylanty
dopełniacz	brylantu	brylantów
celownik	brylantowi	brylantom
biernik	brylant	brylanty
narzędnik	brylantem	brylantami
miejscownik	brylancie	brylantach
wołacz	brylancie	brylanty

przykłady:

(1.1) Kupiłem narzeczonej pierścionek z brylantem.

(1.2) W znanym klubie sportowym grają tylko prawdziwe brylanty.

(1.3) Brylant jest za mały, lepiej napiszmy to petitem, albo nawet większym pismem.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.2) klejnot, as, śmietanka

antonimy:

wyrazy pokrewne:

zdrobn. zdrobniale brylancik

przym. przymiotnik brylantowy

związki frazeologiczne:

(1.1) brylant czystej wody

etymologia:

(1.1) franc. francuski brillant

(1.2) z (1.1)

uwagi:

tłumaczenia:

• duński: (1.1) brillant w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) brilianto
• estoński: (1.1) briljant
• fiński: (1.1) briljantti
• francuski: (1.1) brillant m rodzaj męski
• holenderski: (1.1) briljant m rodzaj męski
• interlingua: (1.1) brillante
• japoński: (1.1) ブリリアント
• jidysz: (1.1) בריליאַנט m rodzaj męski (briljant)
• litewski: (1.1) briliantas
• niemiecki: (1.1) Brillant m rodzaj męski
• serbski: (1.1) брилијант (brilijant) m rodzaj męski
• słowacki: (1.1) briliant
• szwedzki: (1.1) briljant w rodzaj wspólny

źródła: