urok

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

urok (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈurɔk], AS[urok]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) źródło zachwytu[1]
(1.2) zaklęcie mogące komuś zaszkodzić[1]
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Ta jednoaktówka dodała jeszcze uroku całemu przedstawieniu.
(1.2) Rzuciwszy urok czarownica rechocząc odleciała na miotle.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) wdzięk, czar, powab, urzeczenie, gracja, szyk, piękno, przest.  krasa, książk.  szarm, książk.  charme[2]
(1.2) czar, gusła, klątwa, magia, sztuka tajemna, zaklęcie[2]
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  uroczysko
przym.  uroczy, urokliwy
przysł.  uroczo, urokliwie
czas.  zauroczyć
związki frazeologiczne:
jak nie urok, to przemarsz wojskjak nie urok, to sraczkana psa urok
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 hasło urok w: SJP.pl.
  2. 2,0 2,1 synonimy.ux.pl.

urok (język wepski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) lekcja. wykład
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
ros.  урок
uwagi:
źródła: