równina

From Wikisłownik
Jump to navigation Jump to search

równina (język polski)[edit]

równina (1.1)
pronunciation:
IPA[ruvʲˈɲĩna], AS[ruvʹńĩna], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.
definitions:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) geogr. płaski lub prawie całkowicie poziomy teren; zob. też równina w Wikipedii
inflection:
(1.1)
examples:
syntax:
collocations:
(1.1) równina aluwialna • równina strukturalna
synonyms:
antonyms:
hypernyms:
hyponyms:
holonyms:
meronyms:
related terms:
rzecz. równia ż, równość ż, równanie n, wyrównywanie n, wyrównanie n, zrównanie n, zrównywanie n, równiarka ż, wyrównywacz m, równik m
czas. równać ndk., wyrównywać ndk., wyrównać dk., zrównywać ndk., zrównać dk.
przym. równy, równinny, równościowy
przysł. równie, równo, równinnie, równościowo
tem. słow. równo-
idioms:
Wielkie Równiny
etymology:
pol. równy + -ina[1]
notes:
translations:
sources:
  1. Witold Doroszewski, Objaśnienia wyrazów i zwrotów, „Poradnik Językowy” nr 3/1951, s. 28.