polskość

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

polskość (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈpɔlskɔɕʨ̑], AS[polskość]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co polskie; polski charakter czegoś
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Między polskością jednak a słowiańskością istnieje nie tyle nienawiść, co obcość całkowita i nie do wykorzenienia („a complete and ineradicable incompatibility”).[1]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. polszczyć ndk., spolszczyć dk.
rzecz. Polska ż, Polak m, Polaczek m, Polka ż, spolszczenie n, polszczyzna ż, polak mrz/mzw
przym. polski
przysł. polsko
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. polski + -ość
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. The Complete Works of Joseph Conrad t. I, 1924, tłum. Peter Oliver Loew, Acta Universitatis Wratislaviensis. Nr. 2576 w: Polskie wizje Europy w XIX i XX wieku, 2004