Bamberga

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bamberga (język polski)[edytuj]

herb Bambergi (1.1)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(1.1) geogr. hist. Bamberg, miasto na prawach powiatu w Niemczech, w kraju związkowym Bawaria; zob. też Bamberg w Wikipedii
(1.2) astr. planetoida 324; zob. też (324) Bamberga w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) To na ten czas datuje się wspaniałą darowiznę zanotowaną w dokumentach klasztoru św. Michała w Bamberdze[1].
(1.1) Wzdłuż Menu, od Bambergi po Aschaffenburg, sanktuaria św. Jakuba oferowały kupcom i podróżnym schronienie oraz posługę religijną (…)[2]
(1.1) W dotychczasowej historiografii przeważa pogląd, że templariuszy sprowadził na swe ziemie (Śląsk) książę Henryk Brodaty za pośrednictwem swego szwagra Ekberta (biskupa bamberskiego) z komendy zakonu istniejącej już wówczas w Bamberdze[3].
(1.1) Adalbert osobiściechoć zapewne przez Bambergęudał się do Rzymu dla uzyskania konsekracji[4].
składnia:
kolokacje:
(1.1) biskupstwo (misyjne) w Bamberdze • diecezja w Bamberdze • być / bywać / zamieszkać / mieszkać / pomieszkiwać / żyć / pracować / urodzić się / umrzeć / osiedlać się / osiedlić się w Bamberdze • wyjeżdżać / wyjechać / jechać / dojechać / udać się / wprowadzać się / wprowadzić się do Bambergi • przyjeżdżać / przyjechać / jechać / wyprowadzać się / wyprowadzić się z Bambergi • być / stać się mieszkańcem / mieszkanką Bambergi • mieszkaniec / mieszkanka Bambergi • droga / ulica / plac / dom / budynek / mieszkanie / siedziba w Bamberdze • pochodzić z Bambergi • przeprowadzać się / przeprowadzić się do Bambergi
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. bamberczyk mos, bambr mos, bamber mos, bamberka ż
przym. bamberski
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1-2) łac. Bamberga
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: Bamberg
źródła:
  1. Przemysław Urbańczyk, Co się stało w 1018 roku?, s. 119, wyd. Zysk i S-ka, 2018.
  2. Ryszard Knapiński, Kult św. Jakuba Większego Apostoła w Europie Środkowo-Wschodniej, s. 74, wyd. Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, 2002.
  3. Edmund Burzyński, Zakon rycerski templariuszy na ziemiach Polski piastowskiej i na Pomorzu Zachodnim, s. 23, wyd. Templum, 2010.
  4. Kazimierz Kozłowski, Historyczna droga do polskiego Szczecina: wybór dokumentów i opracowań, s. 22, Krajowa Agencja Wydawnicza, 1988.