plac

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: plaĉPláčpláč

plac (język polski)[edytuj]

plac (1.1)
wymowa:
IPA[plaʦ̑], AS[plac]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) wydzielona część miasta, otoczona ulicami i budynkami, zwykle wyłączona z ruchu pojazdów
(1.2) określone miejsce
(1.3) pot.  wolna przestrzeń
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Na placu przed ministerstwem demonstrowali niezadowoleni.
(1.2) Na placu bitwy nie było już nikogo.
(1.3) Skończył mi się plac na półce.
składnia:
kolokacje:
(1.1) być na placu • iść / jechać na plac • plac budowy
synonimy:
(1.1) rondo, skrzyżowanie
antonimy:
(1.1) ulica, skwer, aleja
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  placówka f , placowe n , placowy m , placek m 
zdrobn.  placyk
przym.  placowy
związki frazeologiczne:
(1.1) plac bojuplac zabaw
etymologia:
(1.1) niem.  Platz[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 136.

plac (esperanto (morfem))[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

morfem

(1.1) plac
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pochodne:
rzecz.  placo, placego, placeto, rondoplaco, urboplaco
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: