Przejdź do zawartości

mieszkaniec

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

mieszkaniec (język polski)

[edytuj]
wymowa:
IPA: [mʲjɛˈʃkãɲɛt͡s], AS: [mʹi ̯eškãńec], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.i  j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba, która gdzieś mieszka (żyje)
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Ten człowiek jest mieszkańcem Warszawy.
(1.1) W sobotę zawsze odbywał się tam targ rolny, na którym swoje towary sprzedawali rolnicy z podpoznańskich wiosek. Zamożniejsi bambrzy przyjeżdżali tu swoimi wozami, które natychmiast zamieniały się w stragany na kołach, oferujące mieszkańcom miasta drób, jajka, warzywa i pyry w workach albo w mniejszych ilościach na wymborki[1].
(1.1) W wielu miastach populacja tych gryzoni przewyższa ilość mieszkańców danej aglomeracji[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) obywatel, osoba zamieszkała, domownik, lokator, najemca
antonimy:
(1.1) obcy, nieznajomy, gość, przybysz
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. mieszkanie n
forma żeńska mieszkanka ż
czas. mieszkać ndk., zamieszkiwać ndk.
przym. mieszkalny, mieszkaniowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. mieszkać
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Ryszard Ćwirlej, Tam ci będzie lepiej, Poznań: Czwarta Strona, 2015, ISBN 9788379762972, OCLC 932191564.
  2. Janusz Krzeszowski, Szczury atakują miasto, „Słowo Polskie Gazeta Wrocławska”, Wrocław: Polskapresse Sp. z o.o., 25 października 2006, ISSN 1732-5102, OCLC 749537262.