karate

karate (język polski)

karate (1.1)

wymowa:

IPA: [kaˈratɛ], AS: [karate] wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) sport. termin sportowy japońska sztuka walki; zob. zobacz też karate w Wikipedii

odmiana:

(1.1) nieodm. nieodmienny

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

jap. japoński 空手 'karate' → chińska ręka, pusta ręka

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) karate
• arabski: (1.1) كاراتيه
• czeski: (1.1) karate
• szwedzki: (1.1) karate

źródła:

karate (język angielski)

wymowa:

bryt. brytyjski angielski IPA: /kəˈɹɑː(ɹ).ti/, SAMPA: /k@"rA:(r).ti/

znaczenia:

rzeczownik

(1.1) karate

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

jap. japoński 空手 (karate)

uwagi:

źródła:

karate (język czeski)

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) karate

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

karate (język szwedzki)

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) sport. termin sportowy karate

odmiana:

(1.1) en karate, karaten, blm bez liczby mnogiej

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

(1.1) träna karate → trenować karate • karateboxare

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1) jap. japoński 空手

uwagi:

źródła: