szczupak

szczupak (język polski)

szczupak (1.1)

wymowa:

wymowa, IPA: [ˈʃʧ̑upak], AS: [ščupak]

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) icht. ichtiologia długa ryba drapieżna; zob. zobacz też szczupakowate w Wikipedii

(1.2) pot. potocznie długi skok

(1.3) pot. potocznie chudzielec

odmiana:

(1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	szczupak	szczupaki
dopełniacz	szczupaka	szczupaków
celownik	szczupakowi	szczupakom
biernik	szczupaka	szczupaki
narzędnik	szczupakiem	szczupakami
miejscownik	szczupaku	szczupakach
wołacz	szczupaku	szczupaki

przykłady:

(1.1) To jest tylko antysemickie gadanie, w które pan nie wierzy, bo pan dobrze wie, że płotkę zjada duży kiełbik, kiełbika zjada okoń, a okonia zjada szczupak, a szczupaka?

(1.2) Ogier wyciągnął się, nogi zebrał i z miejsca jął sadzić potężne szczupaki.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik zdrobn. zdrobniale szczupaczek

przym. przymiotnik szczupaczy

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ryby • Indeks:Polski - Jedzenie

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) pike
• duński: (1.1) gedde w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) ezoko
• fiński: (1.1) hauki
• hiszpański: (1.1) lucio m rodzaj męski
• islandzki: (1.1) gedda f rodzaj żeński
• jidysz: (1.1) העכט m rodzaj męski (hecht)
• kaszubski: (1.1) szczëka f rodzaj żeński
• kazachski: (1.1) шортан
• niemiecki: (1.1) Hecht m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) λούτσος m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) щука f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.1) gädda w rodzaj wspólny
• ukraiński: (1.1) щука f rodzaj żeński
• walijski: (1.1) penhwyad m rodzaj męski

źródła: