okoń

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] okoń (język polski)

wymowa: posłuchaj
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) zool. zoologia słodkowodna ryba drapieżna; zob. zobacz też okoń w Wikipedii

odmiana: lp liczba pojedyncza oko|ń, ~nia, ~niowi, ~nia, ~niem, ~niu, ~niu; lm liczba mnoga ~nie, ~ni, ~niom, ~nie, ~niami, ~niach, ~nie
przykłady:

(1.1) Nad jej przejrzystą, ruchomą głębią tańczyło mnóstwo błękitnych łątek, pod słońce widzieć się dawały prawie u samej powierzchni wodnej okonie z czerwonemi pręgami na stalowej łusce i białe, srebrne, tańczące płotki. (S. Żeromski: Syzyfowe prace: Rozdział X)

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: zdrobn. zdrobnienie okonek, okoniek m rodzaj męski; przym. przymiotnik okoniowaty, okoniokształtny
związki frazeologiczne: stawać okoniem
etymologia:
uwagi: zobacz też: Indeks:Polski - Zwierzęta
tłumaczenia:

• angielski: (1.1) perch
• hiszpański: (1.1) perca f rodzaj żeński
• islandzki: (1.1) aborri m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1) Barsch m rodzaj męski
• norweski (bokmål): (1.1) abbor m rodzaj męski
• ukraiński: (1.1) окунь m rodzaj męski