okoń
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
okoń (język polski) [edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik okoń okonie dopełniacz okonia okoni celownik okoniowi okoniom biernik okonia okonie narzędnik okoniem okoniami miejscownik okoniu okoniach wołacz okoniu okonie
- przykłady:
- (1.1) Nad jej przejrzystą, ruchomą głębią tańczyło mnóstwo błękitnych łątek, pod słońce widzieć się dawały prawie u samej powierzchni wodnej okonie z czerwonemi pręgami na stalowej łusce i białe, srebrne, tańczące płotki. (S. Żeromski: Syzyfowe prace: Rozdział X)
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. zdrobn. okonek, okoniek m
- przym. okoniowaty, okoniokształtny
- związki frazeologiczne:
- stawać okoniem
- etymologia:
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ryby
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) perch
- esperanto: (1.1) perko
- francuski: (1.1) perche f
- hiszpański: (1.1) perca f
- islandzki: (1.1) aborri m
- niemiecki: (1.1) Barsch m
- norweski (bokmål): (1.1) abbor m
- rosyjski: (1.1) окунь m
- szwedzki: (1.1) abborre w
- ukraiński: (1.1) окунь m
- węgierski: (1.1) sügér
- źródła:
