oczywisty

oczywisty (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌɔʧ̑ɨˈvʲistɨ], AS: [očyvʹisty], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • akc. pob. akcent poboczny 

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) taki, który jest bezsporny, jasny, pewny, określony; taki, co do którego nie ma wątpliwości

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza				liczba mnoga
	m.-os. rodzaj męskoosobowy/mzw rodzaj męskozwierzęcy	mrz rodzaj męskorzeczowy	f rodzaj żeński	n rodzaj nijaki	m.-os. rodzaj męskoosobowy	nm.-os. rodzaj niemęskoosobowy
mianownik	oczywisty		oczywista	oczywiste	oczywiści	oczywiste
dopełniacz	oczywistego		oczywistej	oczywistego	oczywistych
celownik	oczywistemu		oczywistej	oczywistemu	oczywistym
biernik	oczywistego	oczywisty	oczywistą	oczywiste	oczywistych	oczywiste
narzędnik	oczywistym		oczywistą	oczywistym	oczywistymi
miejscownik	oczywistym		oczywistej	oczywistym	oczywistych
wołacz	oczywisty		oczywista	oczywiste	oczywiści	oczywiste

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) wyraźny, zrozumiały, klarowny, ewidentny

antonimy:

(1.1) wątpliwy, niejasny, nieokreślony

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik oczywistość

partykuła oczywiście

wykrz. wykrzyknik oczywiście

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• arabski: (1.1) بديهي, بين ,ظاهر
• francuski: (1.1) évident
• hiszpański: (1.1) evidente, obvio
• interlingua: (1.1) apparente
• islandzki: (1.1) augljós
• niemiecki: (1.1) offensichtlich
• nowogrecki: (1.1) φανερός, ολοφάνερος
• pruski: (1.1) akiwīsts
• rosyjski: (1.1) очевидный
• slovio: (1.1) ocxvidju (очвидйу)
• szwedzki: (1.1) klar, uppenbar, självfallen, självklar
• włoski: (1.1) evidente, chiaro

źródła: