absurd

absurd (język polski)

absurd (1.1)

wymowa:

wymowa, IPA: [ˈapsurt], AS: [apsurt], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. utrata dźwięczności • wygł. utrata dźwięczności w wygłosie 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) nonsens, coś bez logicznego uzasadnienia

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	absurd	absurdy
dopełniacz	absurdu	absurdów
celownik	absurdowi	absurdom
biernik	absurd	absurdy
narzędnik	absurdem	absurdami
miejscownik	absurdzie	absurdach
wołacz	absurdzie	absurdy

przykłady:

(1.1) „W oparach absurdu” to dzieło dwóch polskich humorystów.

(1.1) „To jakiś absurd!” – krzyczał wściekły klient, gdy aresztowano go za próbę kradzieży trzech słoików majonezu.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik absurdalność

przym. przymiotnik absurdalny

przysł. przysłówek absurdalnie

związki frazeologiczne:

etymologia:

łac. łacina absurdus → niedorzeczny, niezrozumiały

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) absurdity
• arabski: (1.1) لغو
• białoruski: (1.1) абсурд
• czeski: (1.1) absurdnost f rodzaj żeński, nesmysl m rodzaj męski
• duński: (1.1) absurditet w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) absurdo, absurdaĵo
• hiszpański: (1.1) absurdo m rodzaj męski
• islandzki: (1.1) fjarstæða f rodzaj żeński
• jidysz: (1.1) אַבסורד m rodzaj męski (absurd)
• kaszubski: (1.1) bezmëslnota f rodzaj żeński, bëzòbmëslnota f rodzaj żeński, nieòbmëslnota f rodzaj żeński, absurd m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1) Absurdität f rodzaj żeński
• pruski: (1.1) absurds m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) абсурд m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) orimlighet w rodzaj wspólny, absurditet w rodzaj wspólny
• włoski: (1.1) assurdo m rodzaj męski

źródła:

absurd (język angielski)

wymowa:

kanad. kanadyjski; język angielski używany w Kanadzie IPA: /æbˈzɝd/, SAMPA: /{b"s@`d/

bryt. brytyjski angielski IPA: /əbˈsɜːd/, SAMPA: /@b"s3:d/

amer. amerykański angielski IPA: /əbˈsɝd/, SAMPA: /@b"s@`d/

wymowa amerykańska

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) absurdalny, niedorzeczny

rzeczownik

(2.1) książk. książkowy poczucie bezsensu świata i życia

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik absurdity

przysł. przysłówek absurdly

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

absurd (esperanto (morfem))

wymowa:

znaczenia:

morfem

(1.1) absurd, absurdalny

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pochodne:

rzecz. rzeczownik absurdo, absurdaĵo, absurdeco

przym. przymiotnik absurda

związki frazeologiczne:

etymologia:

łac. łacina absurdus

uwagi:

źródła:

absurd (język niemiecki)

wymowa:

wymowa

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) absurdalny, niedorzeczny

odmiana:

przykłady:

(1.1) Das war eine völlig absurde Idee. → To był zupełnie niedorzeczny pomysł.

składnia:

kolokacje:

(1.1) ~ sein/klingen • etwas ~ finden

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik Absurdität

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

absurd (język norweski (bokmål))

wymowa:

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) absurdalny

przysłówek

(2.1) absurdalnie

odmiana:

(1.1) absurd, absurd, absurde

przykłady:

(1.1) Det var en absurd idé. → To był absurdalny pomysł.

składnia:

kolokacje:

(1.1) absurd teater → teatr absurdu

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik absurditet

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

absurd (język szwedzki)

wymowa:

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) absurdalny, niedorzeczny

odmiana:

(1.1) absurd, absurt, absurda; st. wyższy stopień wyższy absurdare; st. najwyższy stopień najwyższy absurdast

przykłady:

(1.1) Ditt förslag är ju helt absurt! → Twoja propozycja jest przecież całkiem niedorzeczna!

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik absurditet

związki frazeologiczne:

~ teater → teatr absurdu

etymologia:

uwagi:

źródła: