klin
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] klin (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) maszyna prosta, o kształcie trójkąta; zob. też klin w Wikipedii
- (1.2) kształt tej maszyny
- (1.3) wojsk. rodzaj szyku bojowego
- (1.4) pot. kieliszek alkoholu pity jako lekarstwo na kaca
odmiana: lp klin, -a, -owi, -, -em, -ie, -ie; lm -y, -ów, -om, -y, -ami, -ach, -y przykłady:
- (1.1) Nóż jest rodzajem klina.
- (1.2) Ten materiał w kliny jest bardzo ładny.
- (1.3) Samoloty leciały klinem.
- (1.4) Może wypijemy klina na kaca?
składnia: (1.3) klin + D.
kolokacje:
synonimy: (1.4) klinik
antonimy:
wyrazy pokrewne: zdrobn. klinik; czas. zaklinować, zaklinować się; przym. klinowy
związki frazeologiczne: Zielony Klin, wbić komuś klin, klin klinem
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1,2) wedge; (1.2) vee formation
- duński: (1.1) kile w
- esperanto: (1.1,2) kojno, kejlo
- niemiecki: (1.1,2) Keil m, Zwickel m
[edytuj] klin (esperanto)
znaczenia:
morfem
przykłady:
- (1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pochodne: czas. klini, kliniĝi, alklini, deklini, dekliniĝi, elklini, forklini, adorkliniĝi; rzecz. dekliniĝo
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
