hipoteka

hipoteka (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌçipɔˈtɛka], AS: [χʹipoteka], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • akc. pob. akcent poboczny  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) praw. prawniczy rodzaj zabezpieczenia długu poprzez umożliwienie wierzycielowi odzyskanie go z nieruchomości, której to zabezpieczenie dotyczy; zob. zobacz też hipoteka w Wikipedii

(1.2) instytucja, biuro, archiwum spraw i akt hipotecznych

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	hipoteka	hipoteki
dopełniacz	hipoteki	hipotek
celownik	hipotece	hipotekom
biernik	hipotekę	hipoteki
narzędnik	hipoteką	hipotekami
miejscownik	hipotece	hipotekach
wołacz	hipoteko	hipoteki

przykłady:

(1.1) Nie warto kupować mieszkania, na którym już ciąży hipoteka.

składnia:

kolokacje:

(1.1) ustanowić hipotekę na domie/budynku/mieszkaniu/... → prawnie uznać dom/budynek/mieszkanie/... za zabezpieczenie czyjejś wierzytelności; na czymś ciąży hipoteka/ustanowiono hipotekę; hipoteka kaucyjna, hipoteka łączna

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

(1.1) przym. przymiotnik hipoteczny

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1) niem. Hypothek

(1.2) łac. łacina hypothēca

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) mortgage
• duński: (1.1) pant
• esperanto: (1.1) hipoteko
• francuski: (1.1) hypothèque f rodzaj żeński
• hebrajski: (1.1) משכנתא
• hiszpański: (1.1) hipoteca f rodzaj żeński
• holenderski: (1.1) hypotheek
• niemiecki: (1.1) Hypothek f rodzaj żeński
• nowogrecki: (1.1) υποθήκη f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) ипоте́ка f rodzaj żeński
• włoski: (1.1) ipoteca

źródła: